هر دختری مادر به دنیا می آید. همه ی دختران مادری بلدند. مادری کرده اند. دنیا به دختران نیاز دارد. خدا خوب کرد که دختر آفرید. آفرید که مادر شود.

مادر بودن سخت است. مادر داشتن مهم است. باید مادر داشته باشی که هر جای زندگیت لنگید بسپاریش به دعای مادر. مادر داشته باشی که بنشانیش کنج ِ خانه و بگویی بخندد برایت. مادر باید باشد که غصه ی بالا و پایین زندگیت را بخورد.

کسی میداند مادر بودنِ مادری که یک بچه دارد با مادر بودن ِ مادرِ چند فرزند فرق دارد یا نه؟ باید یک فرقی بکند. نباید؟ مادر که فقط با بچه ی اولش مادر نمی شود. با هر بچه از نو مادر میشود. مادرتر می شود. با هر بچه زندگی می کند. جای هر کدامشان بازی می کند، بزرگ می شود، زمین می خورد، درد می کشد، بال و پر میگیرد، می جنگد و پر و بال می ریزد.

زنی که مادر می شود باید خودش را بیشتر از فرزندش دوست بدارد. باید مهربان باشد با خودش. بار یک خانواده را می کشد. هزاری هم که خانه مردش مثل کوه ایستاده باشد. مادر باید ایستاده تر باشد. وقتی پدر تقسیم می شود تا ضرب زندگی را بگیرد، حواس بچه ها جمع است که چیزی از مادر کم نشود.  مادر باید بماند، خوب بماند، شاد بماند.