ریتا

میان ریتا و چشمانم... تفنگی است

وآن‌که ریتا را می‌شناسد، خم می‌شود

و برای خدایی که در آن چشمان عسلی است

نماز می‌گزارد.

و من ریتا را بوسیدم

آن‌‌گاه که کوچک بود

و به‌ یاد می‌آورم که چه‌سان به من درآویخت

و بازویم را زیباترین بافه‌ی گیسو فروپوشاند

و من ریتا را به یاد می‌آورم

همان‌سان که گنجشکی برکه‌ی خود را

آه... ریتا

میان ما یک میلیون گنجشک و تصویر است

و وعده‌های فراوانی

که تفنگی... به رویشان آتش گشود!

نام ریتا در دهانم عید بود

تن ریتا عروسی بود در خونم

و من در راه ریتا... دو سال گم گشتم

و او دو سال بر دستم خفت

و بر زیباترین پیمانه پیمان بستیم، و آتش گرفتیم

در شراب لب‌ها

و دو بار زاده شدیم.

آه... ریتا

چه چیز چشمم را از چشمانت برگرداند

جز دو خواب کوتاه و ابرهایی عسلی

پیش از این تفنگ.

بود آن‌چه بود

ای سکوت شام‌گاه

ماه من در آن بامداد دور هجرت گزید

در چشمان عسلی

و شهر

همه آوازخوانان را و ریتا را رُفت

میان ریتا و چشمانم... تفنگی است

 

شعر محمود درویش

ترجمه‎ موسی بیدج

نمیرد هرگز

 

خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی                      چو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی          چه از این به ارمغانی که تو خویشتن بیابی

بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی         شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم         نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم              که جفا کنم ولیکن نه تو لایق جفایی

چه کنند اگر تحمل نکنند زیردستان                   تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشایی

سخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتم           دگری نمی‌شناسم تو ببر که آشنایی

من از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحت          برو ای فقیه و با ما مفروش پارسایی

تو که گفته‌ای تأمل نکنم جمال خوبان                 بکنی اگر چو سعدی نظری بیازمایی

در چشم بامدادان به بهشت برگشودن              نه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی